"An excuse is a way of promising ourselves we will have that same issue again." – Henry Cloud

Het beste excuus ooit!

Door: Heidi van Kampen -


Het maken van excuses wordt meestal als iets “negatiefs” gezien. Dit blijkt wel uit de vele uitspraken die je hierover vindt en ook in de qoute die bij deze blog hoort: “An excuse is a way of promising ourselves we will have that same issue again.”

Ondanks dat ik inderdaad ook van mening ben dat je met excuses niet veel verder komt, hoorde ik begin dit jaar een excuus dat ik WEL aanraad en waarvan ik hoop dat iedereen “that same issue” vooral maar heel vaak mag hebben!

Waar even Netflixen (is dat een werkwoord?) al niet goed voor is…

In de eerste week van dit nieuwe jaar zat ik lekker rustig op de bank (ja, dat doe ik ook ;-)) naar een documentaire “Minimalism: A Documentary About the Important Things” te kijken. Mensen die in een “tiny house” wonen, zich ontdoen van bijna al hun spullen en deze beperken tot datgene wat ze echt nodig hebben.

Op een gegeven ogenblik werd er aan 1 van de personen in de documentaire gevraagd waarom deze ervoor gekozen had om minimalistisch te gaan leven. En dan in 1 keer kan iets wat iemand zegt echt inslaan als een bom:

“Because it makes me happy!”

Wellicht wanneer ik deze documentaire op een ander tijdstip gekeken had, was mij dit antwoord geeneens zo opgevallen, maar nu was het voor mij echt even een “eureka” moment!

Geen speld meer tussen te krijgen!

Stel je hebt jezelf voorgenomen iets te gaan veranderen in je leven (niks nieuws zo aan het begin van dit jaar, toch?), zoals bijvoorbeeld gezonder eten, meer bewegen, zoeken naar een andere baan of misschien wel afscheid nemen van mensen die energie bij je wegtrekken.

Wat je je ook voorgenomen hebt, soms is het niet gemakkelijk om aan anderen duidelijk te maken waarom je deze keuze hebt gemaakt.

Misschien herken je het wel, je komt in een situatie waarin je er niet onderuit komt om aan te geven wat je nieuwe voornemen is (denk aan een verjaardag met lekkere hapjes, een vermoeide werkdag en geen zin om nog te gaan bewegen, ontmoeting met je favoriete collega, hoe ga je die het nieuws van je vertrek vertellen of je komt juist nu bekenden tegen van de persoon die je minder wilt zien).

Het liefst kruip je weg, want wat moet je zeggen? Je bedenkt al alle vragen die op je af gaan komen en begint allerlei excuses voor jezelf te verzinnen, om maar zo snel mogelijk uit deze lastige situatie weg te komen.

Maar wat nu als je oprecht kunt zeggen:

Ik doe dit omdat ik er gelukkiger van word!

Natuurlijk kan het best zo zijn dat je nog aanvullende vragen krijgt, maar bedenk zelf eens…hoe zou jij reageren wanneer iemand dit aan jou aangeeft als reden voor wat hij/zij doet?

Zou jij proberen die ander zijn/haar “geluk” uit de wereld te praten? Wellicht zou je interesse tonen in zijn/haar motieven, maar is het niet geweldig dat iemand dingen doet waar hij/zij gelukkig van wordt?

Goede voornemen en resultaat verzekerd?

Maar (ja, er is wel een maar), dit excuus kun je natuurlijk niet zomaar lukraak de wereld in roepen. Wanneer je dit niet echt oprecht meent, zal de ander dit zeker ook voelen en waarschijnlijk zelfs aan je zien…gelukkige mensen stralen namelijk! Let er maar eens op!

En dat is niet het enige. Wanneer jij niet oprecht meent dat datgene wat je doet je gelukkig maakt, dan durf ik er bijna vergif op in te nemen dat je je goede voornemen NIET gaat volhouden en je het resultaat NIET gaat bereiken.

Alleen wanneer je je echt gelukkig voelt bij het uitvoeren/streven naar jouw te bereiken resultaat en de dingen doet omdat ze je echt gelukkiger maken, dan is resultaat verzekerd.

Welk voornemen heb jij dit jaar gemaakt of wil je gaan maken? Waarom wil je dit eigenlijk doen? Omdat je denkt dat je er gelukkiger van wordt? Weet je dat wel zeker? Of wordt iemand anders er gelukkiger van? Of zegt de wereld dat je er gelukkiger van wordt? Is dit wel ECHT wat je wilt?

Zolang je nog niet van enthousiasme opspringt om te starten met je voornemen, zoek dan verder tot je dit wel doet of zoek iets anders.

Ofwel zoals Derek Sivers zegt: “If it’s not a ‘hell yes!’, it’s a no.

Weet je niet meer precies hoe dit voelt? Denk dan eens terug aan de tijd dat je nog kind was en iets echt HEEEEEL graag wilde en je bijvoorbeeld bijna niet kon slapen van enthousiasme, omdat je wist dat je de volgende dag jarig was…

Wil versus wilskracht

En wanneer je dan opspringt van enthousiasme over het resultaat dat je wilt behalen (het resultaat visualiseren kan hierbij enorm helpen)…vergeet dan niet dat de weg hiernaartoe net zo belangrijk (en soms lang) is.

Uit diverse onderzoeken blijkt dat wij mensen moeite hebben om onszelf voor lange termijn doelstellingen gemotiveerd te houden. Dit vergt wilskracht en ons “potje” wilskracht is niet oneindig en kan (door omstandigheden) weleens wat snel leeg raken. Kies je ervoor om voor een lange termijn doelstelling te gaan, dan is het dus belangrijk om de weg hiernaartoe zo min mogelijk op basis van wilskracht te doen, maar op basis van “wil”!

Ofwel, zorg ervoor dat ook de weg ernaartoe LEUK is en dat je dus eigenlijk zoveel mogelijk van alle stappen die je wilt zetten ook doet omdat; “je er OP DAT MOMENT gelukkiger van wordt”.

Hoog tijd om zelf met jouw voornemen aan de slag te gaan. En? Hoe vaak ga jij dit jaar oprecht het excuus “omdat ik er gelukkig van word” gebruiken?