"In order for the light to shine so brightly, the darkness must be present." – Francis Bacon

De “dark side” van een carrière switch.

Door: Heidi van Kampen -


“Hoe gaat het?“ vraagt men regelmatig aan me. “Hoe gaat wat?”, zou ik eigenlijk moeten terugvragen, maar al gauw trek ik zelf de conclusie dat ze vast willen weten hoe het met de vorderingen van mijn bedrijf Meant4Life gaat.

Veel mensen vinden het heel dapper dat ik besloot mijn goede carrière in de ICT achter me te laten en te gaan kiezen voor mijn passie(s). Ik weet niet of het dapper is, wat ik wel weet is dat deze keuze op dit moment bij mijn persoonlijke ontwikkeling past en misschien nog wel voor meer redenen dan je (en vooral ikzelf) in eerste instantie zou denken…

Maar goed…de persoon die de vraag stelt wacht nog op antwoord…ja, hoe gaat het?

De halve waarheid?

Een beetje hakkelend probeer ik een positief antwoord te formuleren. In mijn beleving staat deze vraag namelijk voor “en, brengt het financieel al voldoende op?”. Mijn door de jaren ingesleten verwachtings- en gedachtenpatronen “kicken” in en volgens die patronen gaat het misschien wel helemaal nog niet zo goed. Maar ja, falen (in mijn ogen dus nog niet volledig financieel onafhankelijk zijn) is toch geen optie?

Ik vertel dat ik nog zoekende ben naar wat ik precies wil, wel al een eind op weg ben, tevreden ben met hoe het gaat en nog steeds achter mijn keuze sta. Zo probeer ik (en er is geen woord van gelogen) toch maar enigszins te laten zien dat de keuze helemaal positief is en ik er allemaal heel gelukkig van word.

Maar goed, waarom doe ik dat eigenlijk? Kan ik het andere deel van de waarheid niet ook vertellen? Hmm, dat blijk ik toch knap lastig te vinden!

Ik heb namelijk nogal het gevoel dat mensen hoge verwachtingen van me hebben: “Oh, als Heidi iets begint dan wordt het vast een succes, want als zij iets begint gaat het altijd goed!”.

De echte waarheid!

Dat er een “prijs” hangt aan alle (ja, ik beken prachtige) resultaten die ik in mijn leven bereikt heb, daarvan lijkt het alsof anderen ze niet zien. Maar misschien nog wel belangrijker…ik zie het blijkbaar zo ook niet bij anderen. Ik kijk ook alleen maar met verwondering naar mensen die fantastische dingen bereiken, waar het zo gemakkelijk lijkt te gaan en vraag me dan verwonderd af “hoe doen ze dat toch!”.

Dit zonder me echt gedegen te realiseren dat ook zij hier vast hun “prijs” voor hebben betaald.

Daar zit ik dan dus, met de hoge verwachten die ik denk dat anderen van mij hebben…en nog erger…die ik hierdoor eigenlijk indirect ook van mezelf heb...

Maar, wat nu als ik ook zou zeggen dat ik; me erg moe voel, in de ochtend mijn bed vaak bijna niet uitkom, het lastig vind om te focussen, wel druk ben en doe, maar het wellicht helemaal niet zo druk heb, het ene moment barst van de energie om me vervolgens weer helemaal “down” te voelen, gek wordt van alle concullega’s of startende ondernemers die het allemaal voor elkaar lijken te hebben en “het gat in de markt” gevonden lijken te hebben, die weten hoe ze in deze (digitale) wereld klanten moeten werven op een manier die bij hen past etc. etc.

(Zo, dat is eruit! Hmm, lucht eigenlijk best al wel een beetje op zo…)

Het ontgaat je vast niet…ik worstel…

Ik worstel tussen mijn eigen ingesleten gedachten en verwachtingspatronen; goed geld verdienen, fantastisch bedrijf opzetten, een gat in de markt vinden en ga zo maar door, ofwel:

Carrière, carrière!

Want dat is zoals ik het altijd gedaan heb…

En dan aan de andere kant, het diepe verlangen om datgene te vinden wat echt bij mij past, doen wat ik echt belangrijk vind, wat ik wil delen met anderen (noem het zingeving als je wilt) en geen dingen meer doen omdat ik denk dat anderen dat van mij verwachten, maar omdat ik het zelf echt wil doen.

En ik weet, ook daar zal ik een “prijs” voor moet betalen (ik zit er denk ik midden in!).

Begrijp me niet verkeerd, de “prijs” van “carrière carrière” heeft me enorm veel positiefs gebracht.

Uiteindelijk heeft deze er voor gezorgd dat ik de keuze en ruimte ging maken voor een carrière switch. En ik mag van geluk spreken denk ik, want als ik niet naar de eerste tekenen had geluisterd, had ik uiteindelijk wellicht mentaal en lichamelijk gezien gedwongen geworden deze keuze te maken.

Dingen zijn niet altijd zoals ze lijken…

Wanneer ik zelf verhalen over “carrière switches” lees of hoor, dan zijn dit vaak de meest prachtige verhalen. Na een carrière switch wordt iemand helemaal gelukkig, de gezondheid knapt helemaal op enzovoort. Heel erg inspirerend allemaal!

Ik hoop zo’n verhaal uiteraard in de toekomst ook te kunnen vertellen, maar zo ver is het nog niet.

Naast de succesverhalen vind je maar weinig over de fase tussen start en succes in (ofwel de “switch” zelf). Je vindt veel tips hoe je een carrière switch kunt maken en/of hoe je erachter kunt komen wat nu echt bij je past e.d., maar op één of andere manier wordt de belevenissen in de “switch” fase zelf maar relatief kort (of zelfs helemaal niet) toegelicht.

Dat is wel even balen als je er midden inzit en het blijkt dat die “switch” niet “effe” zo gedaan is!

“It’s a hell of a job” om je eigen fundamenten te veranderen!

Afkicken van ingesleten gedachten en verwachtingspatronen, onzekerheid die naar boven komt omdat je met nieuwe dingen bezig bent, wellicht heel veel ideeën die in je hoofd zitten die je uit zou willen voeren, niet weten waar te beginnen of wat precies de goede weg is en duizenden mensen die zeggen dat ZIJ WÉL weten hoe het moet, maar naar blijkt, het vervolgens allemaal anders doen…ofwel je zult toch jouw eigen weg moeten vinden…

Oude gewoontes en gedachtes die aan je blijven trekken, soms zo erg dat het lijkt alsof het “vechten” hiertegen nog meer van je vergt dan de situatie laten zijn zoals deze was.

(Ja, ja nog even mopperen hier…)

Bij mij lijkt het er zelfs voor te zorgen dat ik vaak niet juist meer, maar minder energie krijg en mijn lichaam me weer keurig aangeeft dat ik minder moet gaan doen…en dat juist terwijl ik zoveel nieuwe dingen wil ontplooien! Met als gevolg meer frustratie en nog minder energie…tenminste als ik daar niet zelf een stokje voor steek…

Verandering is hard werken en niet alleen fysiek.

De weg naar het vinden van wat het beste bij jou past en gaan doen wat je echt belangrijk vindt is er niet één van alleen fysiek andere dingen gaan doen, het is er vooral één van mentale verandering.

Je zelf onder het vergrootglas gaan houden, wat doe ik nu, wat is het resultaat en welk resultaat zou ik eigenlijk willen. Of omgekeerde volgorde, maar goed, over het “hoe” je dit kunt doen zijn legio boeken geschreven en hiermee kan bijvoorbeeld een coach je prima helpen.

Maar, het daadwerkelijk doen, echt veranderen, dat moet je zélf doen en mentale veranderingen zijn niet eenvoudig. Soms gebeurt er iets in iemands leven dat dit proces vereenvoudigd, maar dit zijn vaak geen prettige gebeurtenissen en die gun ik dan vooral ook aan niemand.

Als het dan zo “moeilijk’ is, is dan zo’n verandering wel de moeite waard?

Daar kan alleen jijzelf antwoord op geven.

Ondanks dat ik soms denk dat ik verder van huis ben dan voordat ik met mijn verandering begon, sta ik nog enorm achter mijn besluit (ja ja, eigenwijs is ook wijs). Ik geloof voor de volle 200% dat het me meer gaat opleveren dan voorheen (en niet zozeer financieel, van dat ingesleten patroon wil ik toch echt afscheid gaan nemen). Én ik wil zeker (o.a. gezien mijn gezondheid) niet meer terug naar hoe het was.

Dat is mijn motivatie om door te gaan, te vallen en weer op te staan, te proberen en te leren. En dat laatste heb ik nog genoeg, maar dat zal de oplettende lezer wel niet ontgaan zijn :-).

Klaagzang?

Is deze blog nu een klaagzang? Nee, absoluut niet!

Ik heb een gezegend leven en ben enorm dankbaar voor alles wat er in mijn leven gebeurd, zowel de hele mooie dingen (en dat zijn er gelukkig veel) als de minder leuke dingen.

Je kunt het “licht” niet herkennen, als je niet weet wat “donker” is.

Maar ik wil dit verhaal graag met je delen om wellicht te dienen als een steun in de rug wanneer je in een soortgelijke situatie zit. Misschien ben jij ook wel bezig met de zoektocht naar doen wat het beste bij jou past of doorga je een andere (mentale) verandering.

“Gedeelde smart is halve smart” zeggen ze en het kan al helpen door te weten dat je niet de enige bent die dit meemaakt.

En ach, nog een voordeel, ik word zo een echte “ervaringsdeskundige” en hoop als zodanig nog veel mensen te mogen begeleiden en ondersteunen bij hun verandering!

Dus laat me die “prijs” maar betalen…“waar kan ik het geld naar overmaken?”.