Een open deur...

Door: Heidi van Kampen -


Daar zit ik dan, midden in Frankrijk, hét land van de wijnen. In mei heb ik besloten om weer eens een jaar geen alcohol te drinken.

Niet dat dit heel erg lastig voor me is, want ik heb al eerder hele periodes geen alcohol gedronken en ik drink sowieso eigenlijk alleen wijn. Daarnaast zorg ik dat, wanneer ik een dergelijk besluit neem, ik een dusdanige motivatie heb, dat ik me er ook aan houd.

Klinkt misschien vrij stevig en stoer? Je beeld daarover zal wel veranderen wanneer je verder leest.

De reden dat ik dit besluit heb genomen komt namelijk uit een heel andere hoek en heeft niks met stevig en stoer te maken. De korte samenvatting is dat ik merkte dat ik steeds meer een glas wijn dronk om mezelf een beetje uit de werkelijkheid te halen. Om, zeg maar, de "scherpe kantjes" van mijn gevoelens eraf te halen (zoals Brené Brown dit verwoord in haar boek 'De moed van Imperfectie' dat ik deze week uitgelezen heb).

Maar dát wil ik niet meer! Ik wil weten wat er in me speelt, me er niet voor verbergen, maar er juist iets aan of mee doen!

Het zijn gevoelens van onzekerheid, twijfel en angst. Wegstoppen zorgt dat ik me steeds maar moe voel. Ik de confrontatie met ze aangaan en met energie de dingen kunnen doen die bij mij horen. Ik wil mezelf zijn, de dingen doen die ik belangrijk of fijn vind om te doen en met vallen en opstaan leren wát die dingen zijn, want daar ben ik nog niet helemaal achter. Ik wil van dit hele proces genieten, leren, spelen en perfect zijn in het niet perfect zijn.

Soms blijven gedachten aan en over bepaalde gebeurtenissen steeds maar weer terugkomen in mijn hoofd, ofwel…ik ben aan het piekeren hierover...

Eén zo'n gedachte wil ik met jullie delen en heeft met kwetsbaarheid te maken.

Ik schrijf graag, het helpt me mijn hoofd 'leeg' te maken. Daarnaast breng ik graag kennis over. Beide elementen zijn al een groot deel van mijn leven aanwezig. Ik ben een tijd geleden gestart met het schrijven van blogs, maar iedere keer is dit een enorme interne strijd voor mij. Een gevecht tussen enerzijds willen schrijven, willen delen versus gedachten als 'wie ben ik om wat te schrijven', 'het moet wel goed gestructureerd zijn', 'is het wel interessant genoeg', 'wie wil mijn verhalen nu horen', 'stel ik me niet te kwetsbaar op', 'werkt dit wel positief voor mijn bedrijf', 'moet ik wel laten zien dat ik ook nog lerend ben en niet alle wijsheid in pacht heb' etc.

Een tijd geleden maakte iemand de opmerking (mijn piekergedachte die steeds terugkomt), dat ik misschien beter bepaalde blogs niet kon delen, omdat dit mijn professionaliteit zou kunnen ondermijnen.

Een advies met goed intentie, waar ik graag voor opensta, om vervolgens te kijken wat daarvan bij mij past. Maar soms word ik er gek van; andermans verwachtingen en meningen én de vraag wat ik nu zélf graag wil. Ik weet soms niet meer welke stem in mijn hoofd waar vandaan komt. Van mezelf, vanuit bepaalde overtuigingen, meningen van anderen...

Ook social media met alle 'perfecte' marketing uitingen, die fantastisch lijken te werken...het slurpt mijn energie weg. Ja, en er zit in die frustratie ook zeker een bepaalde mate van jaloezie. Ik wil ook graag kwaliteit leveren, goed zijn in de dingen die ik doe, maar…ik ben ook zeker eigenwijs (is ook wijs); dan wel op míjn manier, ofwel wat bij me past. Uit ervaring weet ik inmiddels dat leven naar andermans verwachtingen me helemaal niet het leven brengt dat ik wil leiden.

Misschien ben ik blind, maar ergens binnenin me zit een 'heilig' geloof dat het (leven) ook moet kunnen, wanneer ik het op mijn manier doe. En, ja kom maar op met je mening...ik leer graag, maar door zelf te vallen en op te staan leer ik het allermeest.

Dus, ja ik doe het misschien niet allemaal zoals 'het hoort' en ja, ik kies misschien een omweg en ja, ik zal zelf dan wel 'op de blaren zitten'. Maar ik wil niet meer een leven leiden volgens de protocollen van een ander. Als een enigszins klein kind zeg ik 'zelf doen!'.

Met een open en nieuwsgierige houding sta ik in het leven. Met behoefte aan verbinding, aan leren en groeien. Ik ben mijn eigen grootste criticus en dat is prima, die houdt me scherp, die zorgt dat ik leer en groei. Maar ik wil me ook open stellen, laten zien wie ik het ben, want alleen dan kan er echte verbinding met anderen ontstaan. Een deur moet 'open' zijn om naar binnen toe te kunnen treden.

Dus, mocht je op zoek zijn naar een perfect persoon die het allemaal heel goed weet en voor elkaar heeft? Dan moet je niet bij mij zijn, want ik ga de komende tijd nog meer imperfect tonen wie ik ben. Met mijn sterke kanten en mijn minder sterke kanten, op mijn manier.

En, ja je leest het goed; 'imperfect', want ik weet van mezelf dat ik nog heel wat 'meningen en verwachtingen van anderen', 'belemmerende overtuigingen' en andere stemmen in mijn hoofd heb. Die horen momenteel ook nog bij me en ik wil bewuster worden van ze, zeker wanneer ze me niet helpen de kant op te gaan die ik wil.

Op naar meer "imperfecte" blogs!

Overdenking: Wat is perfectie eigenlijk? Dit is een subjectief begrip, een standaard die we zelf (of de samenleving waar we in leven) bepalen. Denk er maar eens over na. Wat voor jou 'perfect' is, is dat iets wat ook écht perfect is of is dit beperkt tot jouw gedachten, de gedachten van je omgeving of ons land/de wereld? Kun je situaties verzinnen waarin dit juist helemaal niet als 'perfect' gezien wordt? En wat vind jij nu eigenlijk zelf?